Schrijven, storytelling en fotografie

Uncategorized

Starting my author’s blog

'Life and the Dead', little angel sculpture on cemetery.

“A moment in the life of me…”

…is a piece of music that I stumbled upon more than five years ago. It was written by singer/songwriter/pianist Dax Johnson, who unfortunately isn’t with us anymore. His music still resonates in me though, especially when I’m writing.

Not long ago I was in Prague, filming vlogs and making a book trailer for Onder Levenden, the novel I’m working on. I had a brilliant time there, with old and new friends helping me out in all possible ways. Naturally my friends asked me when I would be finished writing. And when Onder Levenden and my previous novel, Ontworteling, were gonna be translated into English.

It encourages me that people, even abroad, are showing interest in my work. But it also makes me feel powerless and impatient. If only I were so far along with the writing process of my new novel that I could give myself (or anybody) a realistic indication of the release date…!

So what to do? Should I just smile gently, lay questions about my book aside and continue to write as hard as I can? It would definitely be a recipe for a surprise, when my book would come out suddenly, after long months of radio silence…

Or is there a way of asking you, my potential reader, to join me on my journey? Of involving you in the becoming of my novel? I could, for instance, tell you about my writing process. About the research I’m doing and the people I’ve interviewed. About my muses and the significance of certain locations in the story…?

'Life and the Dead', little angel sculpture on cemetery.
Life and the Dead

So yes. After careful consideration I made up my mind. In the months to come I’m going to show you bits and pieces of my work, while I’m writing Onder Levenden (= Among the Living). In clear and concise blogs containing text, photos, sound bites and short videos.

It’s high time to show you some moments in the life of me.

P.S.: In case you are wondering why this blog is in English: I’m determined to have both my novels translated. I’m seriously looking for ways and funds to make it happen, so sooner or later….!


De start van een schrijversblog

'Life and the Dead', little angel sculpture on cemetery.

“A moment in the life of me…”

…is een nummer dat ik meer dan vijf jaar geleden via Youtube ontdekte. Het is geschreven door singer/songwriter/pianist Dax Johnson. Hij is helaas niet meer onder ons, maar zijn muziek resoneert nog steeds in mij, vooral tijdens mijn werk.

Nog niet zo lang geleden was ik in Praag om te filmen voor vlogs en de boektrailer van Onder Levenden (de roman die ik aan het schrijven ben.) Ik had daar een geweldige tijd, met oude en nieuwe vrienden die me op alle mogelijke manieren hielpen. Uiteraard vroegen ze me ook wanneer mijn boek klaar zou zijn. En wanneer Onder Levenden en mijn andere roman, Ontworteling, vertaald zouden worden naar het Engels.

Het feit dat mensen, zelfs in andere landen, interesse tonen in mijn werk bemoedigt me. Maar het maakt ook dat ik me machteloos voel, en ongeduldig. Want was ik maar zover in het schrijfproces van mijn nieuwe roman dat ik mezelf (en anderen) een realistische indicatie kon geven van de publicatiedatum…!

Dus wat nu te doen? Moet ik me maar flink blijven concentreren op het schrijven, terwijl ik vragen over de voortgang beleefd glimlachend terzijde schuif? Het verrassingseffect zou zeker groot zijn als Onder Levenden totaal onverwacht uit zou komen, na lange maanden van radiostilte…

Of is er een manier om jullie, mijn potentiële lezers, te vragen om met me mee te gaan op deze reis – om jullie te betrekken bij het ontstaan mijn roman? Ik zou bijvoorbeeld wat kunnen vertellen over mijn schrijfproces. Over het onderzoek dat ik doe en de mensen die ik heb geïnterviewd. Over mijn muzes en de betekenis van verschillende locaties in het verhaal…?

'Life and the Dead', little angel sculpture on cemetery.
Life and the Dead

Dus ja, ik heb mijn besluit genomen. De komende maanden ga ik jullie verschillende aspekten van mijn werk laten zien, terwijl ik Onder Levenden aan het schrijven ben. In heldere, compacte blogs met stukjes tekst, foto’s, geluidsfragmenten en korte video’s.

Hoogste tijd voor wat momenten uit mijn leven.

P.S.: Al mijn blogs zullen vanaf nu in het Nederlands en het Engels uitkomen. Ik ben namelijk serieus op zoek naar een manier (en fondsen) om de vertaling van mijn romans te realiseren.


Beds are Burning. Een Gronings protestlied.

Groningen gaat mij aan het hart. Het onrecht dat de NAM, Shell en de landelijke overheid de bewoners aandoen met de gasboringen is niet voor te stellen voor mensen die het niet zelf hebben meegemaakt.

Gelukkig wordt steeds meer, zelfs internationaal, bekend hoe smerig het spelletje van geld en macht in Nederland wordt gespeeld en binnenkort (24 tot 31 augustus) wordt er dan ook, in het kader van de Actie Code Rood een zgn. klimaatkamp opgezet. Daar komen mensen uit verschillende landen samen om zich een week lang onder te dompelen in workshops, trainingen, debatten en muziek. Hier vind je info over het klimaatkamp.

Mij gaat het, om financiële en gezondheidsredenen, waarschijnlijk niet lukken om erbij te zijn. Maar om toch iets te doen, heb ik een liedtekst bewerkt van het protestnummer ‘Beds are Burning’ van de Australische band Midnight Oil. Het is nu een Gronings protestlied. Doe ermee wat je wilt – speel het met je band, zing het samen rondom een kampvuur… voor Groningen!

 

BEDS ARE BURNING (GRONINGEN VERSIE)

 

Down where the Dollard broke

The clay soil smell and the tractor smoke

John Deere wrecks and boiling diesels

Steam in 35 degrees

 

The time has come

To say fair’s fair

To pay the rent

To pay our share

 

The time has come

A fact’s a fact

It belongs to them

Let’s give it back

 

How can we dance when our earth is turning?

How do we sleep while our beds are burning?

2x

 

The time has come

To say fair’s fair

To pay the rent now,

To pay our share

 

Earth quakes scare our children

From Slochteren to Loppersum

The eastern acres live and breathe

In 35 degrees

 

The time has come

To say fair’s fair

To pay the rent

To pay our share

 

The time has come

A fact’s a fact

It belongs to them

Let’s give it back

How can we dance when our earth is turning?

How do we sleep while our beds are burning?

2x

 

The time has come

To say fair’s fair

To pay the rent now,

To pay our share

 

The time has come

A fact’s a fact

It belongs to them

We’re gonna give it back

 

How can we dance when our earth is turning?

How do we sleep while our beds are burning?

 

Copyright van tekstbewerking: Marion Altena 2018.


4 mei 2016 – Trauma

 

Wegwerpkind-Marion-Altena

4 mei 2016

Trauma

 

Het kind in zijn ogen

Schreeuwt nog steeds

Om hulp

Maar de woorden in zijn mond

Verkiezen

Ook nu

Gevangenschap

 

Marion Altena

 


#ZORGOMDEZORG – het verslag van een bizarre protestdag.

Collage 1 JPEG

Collage van deelnemersfoto’s, gemaakt door Fatima Willems.

Lieve mensen,
Het is twee dagen na de actie #ZORGOMDEZORG en ik ben moe. Maar ook dankbaar. Want wat hebben jullie je ingezet. Wat een kwetsbare, ijzersterke en lieve foto’s hebben jullie met de wereld gedeeld. Beelden van jezelf, van je geliefden… beelden die vechtlust en beschermingsdrang lieten zien. Beelden die de kijker met de neus op de feiten drukten – die vertelden dat wij wel degelijk een gezicht hebben, en een stem, en het vermogen om aan te geven dat een ieder van ons zorg waardig is.
Omdat ik gisteren opnieuw de hele dag in Den Haag was (om de technische briefing van de SVB en de hoorzitting met zorgverleners bij te wonen in de Tweede Kamer) kan ik jullie nu pas vertellen hoe de actie vanuit mijn perspectief is verlopen. Bij deze dus een verslag van woensdag 27 mei jl.:
Marcel Strooband en ik hadden op de bewuste dag ieder onze rol in dit geheel. Ik zou de straat op gaan en hij zou via social media en vanuit het ziekenhuis bij zijn vrouw Marloes als ondersteuner en regisseur werken. Hij stuurde bijvoorbeeld RTV Noord-Holland naar mij door toen een journalist van betreffende zender hem belde en ook stond hij mensen (digitaal) te woord die opmerkingen en vragen hadden.
Mijn eigen verhaal begon die dag in mijn woonplaats Rotterdam: iets na negenen liep ik, met het ‘fotografeer mij’-bord, naar het metrostation in mijn buurt om richting Rotterdam CS te reizen. In de eerste instantie kwam ik niet verder dan de roltrap naar beneden, want mensen (waaronder mijn bovenbuurvrouw) fotografeerden me en spraken me aan met de vraag waarvoor ik demonstreerde. Ook kreeg ik telefoon van RTV Noord-Holland. Een dik kwartier later dan gepland kwam ik dus met de metro Rotterdam Centraal Station binnen. En ging ik via de roltrap naar boven, naar de centrale hal.
Ik was nog maar koud in die centrale hal – toen gebeurden er twee dingen. Eén: twee studenten maakten een foto van me en zetten dat op social media. Twee (ongeveer vijf seconden daarna): een bewaker van de NS kwam met zijn collega in een rechte lijn op me afgelopen en vroeg: “Heeft u een vergunning hiervoor?” Ik antwoordde: “Ik dacht dat ik geen vergunning nodig had, want ik houd een eenmansprotest en dan ben je voor de wet niet aan het demonstreren, maar val je onder de Vrijheid van Meningsuiting.” De bewaker: “Maar dit is het terrein van de NS, en u mag hier geen reclame maken.” Ik: “Dit is geen reclame.” Hij: “Jawel, dit is een soort van reclame. Daarom wil ik dat u deze stationshal onmiddellijk verlaat en buiten gaat staan.”
Tegen zoveel onredelijkheid wilde ik niet eens ingaan. Ik vertrok dus naar buiten en stuurde het volgende twitterbericht de wereld in:
Tweet Rdam CS Marion Altena
Kijk, ik besef dat het gebouw van Rotterdam Centraal terrein van de NS is. En dat ik het personeel van de NS dus moet gehoorzamen als men niet wil dat ik daar ben. Maar het argument dat de beveiligers gebruikten (*reclame*), het totale gebrek aan inlevingsvermogen en het feit dat de beveiligers niet eens vroegen wat ik precies van plan was in die stationshal… ik bedoel – ik kreeg niet eens de gelegenheid om naar de trein richting Den Haag te lopen!
Noodgedwongen ben ik dus maar met de Randstadrail naar onze Hofstad gegaan.
En die Hofstad ontving mij heel anders: meteen op Den Haag CS werd ik gefotografeerd door een vriendelijke meneer van de HTM. En op de Lange Poten (de winkelstraat tussen CS en het Binnenhof) keken mensen nieuwsgierig naar het opzichtige bord dat ik vasthield.
Op het Binnenhof fotografeerden toeristen en dagjesmensen mij. Een lerares vroeg me haar klas te vertellen hoe je via een eenmansprotest de politiek kon beïnvloeden. Daarna wilde de hele klas met me op de foto.
Tegelijkertijd werden overal op het internet foto’s geplaatst door mensen die zich solidair toonden met #ZORGOMDEZORG. Confronterende foto’s:

Jan Spierings, a.k.a. Rutte's Melkkoe :-)

Jan Spierings, a.k.a. Rutte’s Melkkoe 🙂

En foto’s met een knipoog:

Terug naar de Bossen - met Jan Troost.

Terug naar de Bossen – met Jan Troost.

Na een kopje koffie bij Dudok, de vergeefse vraag aan Fred Teeven (die daar binnen kwam lopen) om een foto te maken en een radio interview met RTV Noord-Holland ging ik rond lunchtijd opnieuw op het Binnenhof staan.
Henk Krol kwam langs en hij was méér dan bereid om met mij op de foto te poseren. Hij zette de foto die middag op Twitter:

Henk Krol van 50 Plus.

Henk Krol van 50 Plus.

Bas van ’t Woud van de VVD wilde echter *geen* foto nemen toen ik hem dat vroeg – hij gebaarde naar zijn telefoon en liep snel naar binnen.
Een schril contrast met Ronald van Raak van de SP. Die fotografeerde mij meteen en wenste me veel succes met de actie.
Wat er meteen daarna gebeurde was, op zijn minst, een beetje vreemd: uit het gebouw van de Tweede Kamer kwam een man in beveiligingsoutfit en hij vroeg me of ik wist dat ik niet op het Binnenhof mocht demonstreren. Ik antwoordde dat ik volgens de wet niet bezig was met een demonstratie en dat ik als eenmansprotestvoerder viel onder de Vrijheid van Meningsuiting. Daarvoor had ik geen toestemming van de Gemeente nodig, zolang ik me op een openbare plek bevond en de openbare orde niet verstoorde. Daarbij, zei ik, was ik aan het wachten op Renske Leijten van de SP, want zij had aangegeven dat ze me wilde ontmoeten zodra ze tijd had.
De beveiliger wist duidelijk niet wat hij daarmee aanmoest en zei dat hij nog even binnen ging overleggen met collega’s. Maar al gauw was hij weer terug en sommeerde hij me het Binnenhof te verlaten en naar Het Plein, bij de hoofduitgang van de Tweede Kamer te gaan. Daar mocht ik wèl demonstreren.
Na een kwaad Twitterbericht waarin ik Renske Leijten en alle Twitteraars vertelde wat er was gebeurd ging ik op Het Plein staan. En wie kwam daar de hoofduitgang uit? Opnieuw diezelfde Ronald van Raak! Meteen vertelde ik wat er op het Binnenhof was gebeurd en hij vond dat, net als ik, heel vreemd. Hij vroeg me om een e-mail naar hem te sturen met mijn verhaal, dan zou hij gaan nakijken hoe het zat.
Even voor de goede orde: Ronald van Raak is woordvoerder binnenlandse zaken van de SP. Dat ik uitgerekend hem tegenkom vlak voor, en vlak na dit voorval, kan je gerust zien als een geschenk uit de Hemel.
Ook Karen Gerbrands van de PVV, die daarna aan kwam lopen, vond dat ik ten onrechte van het Binnenhof was weggestuurd. Zij liet haar solidariteit met #ZORGOMDEZORG zien door deze foto van me te maken:

Foto gemaakt door Karen Gerbrands van de PVV.

Foto gemaakt door Karen Gerbrands van de PVV.

Op Twitter is er veel commotie ontstaan over dit voorval en het laatste woord is hierover nog niet gezegd. Intussen hebben Ronald van Raak en ik e-mailcontact. Hij is aan het uitzoeken wat er aan de hand is. Ik wacht in spanning af wat daaruit gaat komen…
Door de voorvallen op Rotterdam CS en het Binnenhof is, mijns inziens, de indruk gewekt dat wij, chronisch zieken en gehandicapten in Nederland niet in de Openbare Ruimte mogen protesteren. Zelfs niet als enkelingen in een eenmansprotest! Het lijkt er sterk op dat de wet en de praktijk ieder hun eigen leven lijden. Dat is niets nieuws, maar desondanks een slechte zaak.
Gisteren, nog geen vijf minuten na het einde van de technische briefing en de hoorzitting over het PGB-debacle ging het brandalarm af in het Tweede Kamergebouw. Een oefening? Een technische storing? Ik weet het niet. Maar ik vond het, in deze barre tijden van het #pgbalarm wel erg symbolisch.
Met strijdbare groet,
Marion Altena.
P.S.: Heel hartelijk dank aan Twittergenoot Plesman (@APANO55), die naar Den Haag kwam om mij een hart onder de riem te steken. Hij maakte deze foto van mij en Justus, een prachtkerel die we op straat tegenkwamen:

Foto van Plesman (@APANO55 op Twitter).

Foto van Plesman (@APANO55 op Twitter).


27 MEI – LANDELIJKE DEMONSTRATIE #ZORGOMDEZORG: EEN TIPJE VAN DE SLUIER…

Pissig
Op woensdag 27 mei is het dan echt zover: gehandicapten, chronisch zieken, zorgverleners en iedereen die zijn solidariteit wil laten zien gaat dan massaal protesteren tegen de sloop van het Nederlandse zorgstelsel en VOOR MENSWAARDIGE ZORG!
#ZORGOMDEZORG is een unieke demonstratie waarvoor je *niet* helemaal naar het Malieveld hoeft. We gaan allemaal IN ONZE EIGEN WOONPLAATS de straat op en zelfs als je de deur niet uit kunt kan je mee demonstreren. Gewoon VANUIT JE HUIS OF KANTOOR.
ER ZIJN DUS TWEE MANIEREN OM TE DEMONSTREREN. DE STRAAT OP, OF VANUIT HUIS.
En het enige dat je nu, ter voorbereiding, hoeft te doen is…
ALS JE WOENSDAG DE STRAAT OP WILT:
1) een stuk karton opzoeken
2) een dikke viltstift klaarleggen
3) je afvragen op welke drukke openbare plek (bijv. in je eigen dorp of stad) je op woensdag kan gaan staan met dat beschreven stuk karton. De tekst die je op dat stuk karton gaat schrijven geven we pas de dag van tevoren vrij. Het verrassingseffect van die boodschap is namelijk de clou van de hele demonstratie!
ALS JE VANUIT HUIS OF KANTOOR WILT MEEDOEN:
1) leg dan een stuk papier (A4 of A3) klaar
2) en een viltstift (of je computer & printer) Ook hier geldt: de tekst die je op dat stuk papier gaat schrijven geven we de dag vóór woensdag 27 mei vrij. Gebruik alleen die tekst, zodat duidelijk is dat we allemaal aan dezelfde demonstratie meedoen!
MEER HOEF JE, VOOR NU, NIET TE DOEN.
DE TEKST VOOR OP JE STUK KARTON OF PAPIER ZAL DE DAG VOOR 27 MEI OP DEZE WEBSITE, OP WWW.ZORGOMNEDERLAND.NL EN VIA SOCIAL MEDIA WORDEN VERSPREID.
Voor de motivatie achter #ZORGOMDEZORG en voor contactinfo kan je de ‘aankondiging voor 27 mei’ op deze website bekijken.
Met strijdbare groet,
Mede namens MARCEL STROOBAND,
MARION ALTENA
TEL: 06 – 2468 9768
E-MAIL: ONTWORTELING@GMAIL.COM

AANKONDIGING – 27 MEI: GEHANDICAPTEN DE STRAAT OP VOOR LANDELIJK PROTEST #ZORGOMDEZORG

#ZorgomdeZorg online fotoactie 15 mei jl.

#ZorgomdeZorg online fotoactie 15 mei jl.

27 MEI EXPLODEERT DE WOEDE

Landelijke protestactie #ZORGOMDEZORG blaast ‘fatsoenlijk Nederland’ één dag omver

Geduld. Begrip. Beschaving.

Wij – chronisch zieken, gehandicapten en zorgverleners – hebben er de afgelopen jaren immense hoeveelheden van nodig gehad om niet uit te barsten in frustratie over het zorgbeleid vanuit Den Haag.

Maar op 27 mei staan we het onszelf toe onze woede te uiten.

Dan gaan miljoenen Nederlanders van alle leeftijden en welvaartsklassen ons tijdens de actie #ZORGOMDEZORG tegenkomen op straat of in hun digitale tijdlijn.

Dan zullen honderden, misschien wel duizenden, chronisch zieken en gehandicapten op strategische plekken aandacht vragen voor hun benauwende/uitzichtloze situatie en voor de hashtag #ZORGOMDEZORG.

Dan zal ‘fatsoenlijk Nederland’ bijna niet meer om de gezichten heen kunnen, die de klappen van het afbraakbeleid dagelijks moeten opvangen.

Dan zal Nederland zich, hopelijk, gaan schamen voor wat nu eufemistisch ‘bezuinigingen’, ‘efficiency’ en ‘participatie’ wordt genoemd.

Meer weten over de aankomende actie #ZORGOMDEZORG? Bel of mail met Marion Altena of Marcel Strooband via 06 – 2468 9768 of Ontworteling@gmail.com

En dat is waar schrijvers Marcel Strooband en Marion Altena iets aan wilden veranderen. Ze bedachten een concept voor een demonstratie waaraan letterlijk iedereen mee kan doen. Demonstreren met minimale inspanning, maar met een maximaal effect d.m.v. een niet eerder vertoonde kruisbestuiving tussen het aloude Malieveld, willekeurige voorbijgangers en social media.

Strooband is zorgverlener in het kader van een pgb en Altena is chronisch ziek. Zij is pgb-houder. Ze hebben elkaar recentelijk via social media leren kennen.

Voor meer informatie belt u met Marion Altena, 06 – 2468 9768, stuur een e-mail naar Ontworteling@gmail.com of benader haar op Twitter via @marionaltena of @zorgomdezorg.

 


Hoe de hashtag #pgbalarm mij ‘anders’ leerde schrijven.

Sorrowful Witness

‘Anders’ schrijven kan op veel manieren. Zodra je maar even buiten de gebaande paden om weet te denken, kom je vanzelf op nieuwe, bruikbare ideeën om je schrijftalent in te zetten. Maar sommige ontdekkingen in dit kader hebben toch iets *extra bijzonders*.

Afgelopen vrijdag was ik bezig met het schrijven van mijn nieuwe roman en keek ik, tussen de bedrijven door, even op Twitter. Mijn oog viel op de hashtag #pgbalarm. Een onderwerp dat mij aanspreekt omdat ik een van de vele duizenden mensen ben die via een Persoons Gebonden Budget een huishoudelijke hulp heb. Deze huishoudelijke hulp maakt mijn huis schoon omdat ik dat (o.a.) i.v.m. spierreuma niet zelf kan. Door haastige politieke besluiten en de daaruit voortvloeiende bestuurlijke chaos bij de SVB (de uitbetalende instantie) krijgt mijn hulp al sinds half december geen salaris gestort. En met haar 15.000 andere zorgverleners. Als mijn huis een maand lang niet schoongemaakt wordt is dat rot, maar ik overleef dat wel. Een PGB wordt echter ook gebruikt om (para-)medische zorg aan huis in te kopen. En als die zorg wegvalt, ontstaan er gevaarlijke situaties.

Vandaar dat mensen begonnen te protesteren. Online. En daar sloot ik me bij aan. Want ik herinnerde me maar al te goed de vele telefoontjes van afgelopen week die ik voerde met al die elkaar tegensprekende SVB-medewerkers.
We werden fanatiek. En toen onze hashtag #pgbalarm op nummer één van de lijst met trending Twitter-onderwerpen kwam werden we bloedfanatiek.

Als je zoveel aan het tweeten bent raak je in een soort flow. Waarbij je je verlegenheid verliest. Waarbij je je laat stimuleren door de velen die je re-tweeten. En waarbij je met de minuut creatiever wordt in het doeltreffend overbrengen van je boodschap. Een boodschap die op Twitter uit niet meer dan 140 tekens mag bestaan.

Ik keek op de klok. Het was al na twaalven. Een dag later keek ik opnieuw op de klok. Het was al ver in de middag. En op zondag vloog de tijd mogelijk nog sneller voorbij dan de dagen daarvoor.

Met een schuin oog keek ik naar het geminimaliseerde Word-icoon in de system tray van mijn beeldscherm. ‘Onder Levenden’, de roman die ik aan het schrijven ben, lonkte. Maar ik kwam er eenvoudigweg niet aan toe door al die Twitter-drukte. En dat terwijl ik uitgerekend afgelopen week een app had geïnstalleerd die je in staat stelt om Twitter voor een paar geplande uren ontoegankelijk te maken. En app die ik met slechts een paar muisklikken in werking kon stellen…

Dit keer werkte deze voor velen bekende tweestrijd tussen ‘social media’ en ‘het echte werken’ echter anders uit dan daarvoor. Want ineens besefte ik dat ik door die paar dagen intensief Twitteren een heleboel aan het leren was over het ‘zo compact en doelmatig mogelijk formuleren van je boodschap’. En dat ik die vaardigheid prima kon gebruiken tijdens het schrijven van mijn roman (vooral bij het werken aan dialogen).

De Twitteractie van afgelopen weekend is voor mij geen aanleiding om nu de hele dag door te blijven tweeten. Want het schrijven van mijn roman gaat door. Maar ik ben blij verrast door de manier waarop social media onverwacht heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van mijn schrijverschap.

Je kunt dus ‘anders’ leren schrijven door heel andere manieren van schrijven dan je van te voren zou denken!
Zolang je het maar, met mate, toelaat.

Saillant detail: hieronder kan je lezen wat het effect was van dit intensieve weekendje Twitteren.

————————————————————————————————————-

WIJ HEBBEN GESCHIEDENIS GESCHREVEN.

Met WIJ bedoel ik mijzelf en een onbekend, maar aanzienlijk aantal Twitteraars. Wij hebben het afgelopen weekend namelijk de eerste heuse *online protestactie* van Nederland gehouden, waar meerdere miljoenen getuige van waren en, niet geheel onbelangrijk, waar deze week een direct resultaat van in politiek Den Haag te zien zal zijn!

Het is ons namelijk gelukt: na bijna twee etmalen de klok rond te hebben getwitterd over het onderwerp ‪#‎pgbalarm‬ komt eindelijk het zo lang door VVD en PvdA tegengehouden Kamerdebat over de bestuurlijke chaos rondom de uitbetaling van Persoons Gebonden Budgetten.

Misschien, wellicht, mogelijkerwijs wordt degene die mijn huis schoonmaakt dus eindelijk binnenkort betaald voor haar werk.
En héél misschien komt er weer hulp voor die alleenstaande moeder die 24 uur per dag achter haar doodzieke zoon aan rent om infuuspompen in de gaten te houden en die tegelijkertijd haar andere vier kinderen moet opvoeden.
En wellicht komt er licht aan het eind van de tunnel voor die aan zware reuma lijdende, aan bed gebonden jonge vrouw, die echt niet zelf even de stofzuiger ter hand kan nemen. Zelfs niet voor die ene keer wanneer haar verzorger niet kan komen omdat ze elders het geld voor haar huur moet zien te verdienen.

Het komt dus, hopelijk, binnen een paar dagen goed. En hoeven mensen niet zelf hun zorgverleners vooruit te betalen. Uit hun AOW. Of WAO. Of met geleend geld.

Daarom ben ik dus TROTS. Want wij, pgb-houders, zorgverleners en sympathisanten hebben dit weekend samen geschiedenis geschreven.


USB-creditcards met e-boek klaar voor verkoop!

3USBcreditcards

Ze zijn binnen! De USB-creditcards met de boekomslag van De ONTWORTELING Trilogie! Nu snel het e-boek uploaden en klaarmaken voor verzending. De eerste bestellingen zijn al binnen 🙂

Wil ook jij eindelijk een tastbaar e-boek in handen hebben? Of iemand een uniek kerstcadeau geven?

Klik dan OP DEZE LINK.


Het e-boek eindelijk tastbaar: de ONTWORTELING trilogie op een creditcard!

USBcard_Ontworteling_voorenachter

Op een USB-creditcard, wel te verstaan.

Stel je eens voor: je zus is gek op lezen. Je wilt haar graag een boek toesturen als verrassing, maar omdat je weet dat ze het liefst via haar e-reader leest, weifel je. Online zijn er zijn talloze boeken te vinden, maar zomaar een computerbestand als presentje voelt toch wat kaal…

Of je vriend is een gadgetfreak en je bent op zoek naar een hebbedingetje voor hem dat nog niet overal te koop is.

Dan heb ik wellicht het ideale (kerst-)cadeau voor jou: vanaf vandaag kan je VIA DEZE LINK ‘De Ontworteling Trilogie’ op een USB-creditcard bestellen. (De Ontworteling Trilogie = de roman Ontworteling, verdeeld over drie e-boekbestanden.)

Je kunt zelf aangeven naar wie je dit cadeau laat sturen en desgewenst kan je een boodschap of gelukswens bij laten voegen.
De USB-creditcard heeft een capaciteit van 4 gigabyte en kan na het downloaden van de roman gewoon als USB-stick gebruikt worden.

Als onafhankelijk romanschrijfster doe ik alle marketing voor mijn boeken zelf. Ik ben er dan ook trots op dat ik mijn roman op deze nieuwe manier kan aanbieden.

De USB-creditcard is beschikbaar vanaf 8 december a.s., maar je kunt ‘m nu al bestellen.
De voorraad is echter beperkt. Wees er dus snel bij als je bij de eerste kopers wilt horen 🙂


Waarom ik mijn roman GRATIS weggeef…

Cover_Ontworteling_deel1jpg

Onlangs was het programma De Rekenkamer op televisie.
In deze aflevering werd uit de doeken gedaan hoe de prijsopbouw van een papieren boek eruit ziet als dat uitgegeven wordt op de traditionele manier, dus via uitgever en fysieke boekhandel.

Opvallend was de verdeling van de opbrengst:

5% van de verkoopprijs van een roman wordt verdeeld
tussen de leverancier van het papier en de drukkerij.
40% gaat naar de boekhandel. Vervolgens is
45% voor de uitgever,
waardoor er een karige
10% overblijft voor de auteur.

Deze constructie is al jaren de status quo van de literaire industrie in Nederland. Tenminste,
bij de grote uitgeverijen. En aangezien ik vind dat een schrijver recht heeft op meer inkomen,
ben ik gaan onderzoeken of het ook anders kan.

En het KAN anders, heb ik ontdekt. Na een paar jaar van proberen, vallen en opstaan ben ik tot
het volgende gekomen:

Mijn roman Ontworteling levert mij als audioboek 20% van de verkoopprijs op.
Aan mijn papieren boek kan ik, bij contante verkoop, 36% overhouden.
En als ik mijn roman als e-boek verkoop, houd ik er (afhankelijk van het verkoopkanaal)
28%, 50%, 70% of zelfs 75% aan over.

Bovendien: mede omdat ik de bestanden voor mijn e-boeken zelf heb gecreëerd, kan ik de prijs daarvan zo laag maken als ik zelf wil. Lager dan de prijs van een gemiddeld Nederlands e-boek.

Er is één sleutelwoord in dit alles: OVERHEAD.
Wil je een hoog percentage aan de verkoop van je boeken overhouden, zorg dan dat je zo weinig
mogelijk overhead hebt. Lage kosten en een minimum aan tussenpersonen houden je zaken inzichtelijk en geven je meer vrijheid in het bepalen van de verkoopprijs.

Dat ik dit ‘leermoment’ in de praktijk heb kunnen brengen vind ik wel een reden voor een feestje!

Daarom heb ik het volgende besloten:
Als jij belangstelling toont voor mijn e-boekenserie DE ONTWORTELING TRILOGIE geef ik
jou deel 1 daarvan GRATIS.

Wees er wel snel bij, want deze actie is maar tijdelijk!

Intussen ben ik benieuwd naar jullie gedachten over het percentage dat een auteur over het algemeen ontvangt voor zijn/haar werk. Zijn er meer manieren waarop het ‘anders’ kan?


Recht op een verhaal!

‘k Ben aan het bijkomen… van een wel héél bijzonder avondje research in Den Haag. ‪#‎amwriting‬

Al een paar weken stond de afspraak in mijn agenda: ik zou een ontmoeting hebben met een rechtenexpert (jurist) die veel van het Franse strafrecht weet. Daarbij zou aanwezig zijn, op eigen verzoek, de hoogleraar strafrecht die mij met betreffende jurist in contact had gebracht.
De bedoeling was dat ik een aantal vragen zou stellen over boven genoemd onderwerp. Een interview dus, over een zeker expertisegebied.
Doe ik wel vaker.

Toch heb ik weinig zulke enthousiaste mensen gezien als deze twee heren. Om te beginnen schetste de jurist de sfeer van de Franse rechtstaat in het tijdsvak waar ik over ga schrijven. Dat deed hij zó beeldend, dat ik het niet kon laten hem een paar keer te onderbreken met opmerkingen als: ‘Dát kan ik goed gebruiken!’ en ‘Hé, dat lost meteen het probleem op dat ik met die-en-die scène heb!’

Maar het opmerkelijke was dat hetzelfde ook andersom gebeurde: terwijl ik vertelde waar ik naartoe wilde met mijn verhaal kwam hij telkens met geweldige, uiterst bruikbare ideeën, bevestigd door de hoogleraar.
Op een gegeven moment voelde dit interview meer als een brainstormsessie – een brainstorm voor een doel dat zowaar gemeenschappelijk leek te worden: we waren samen een verhaal aan het creëren dat de lezer ‘onder de huid zou kruipen.’

En toen de avond over was en ik me vlak voor ons afscheid in stilte afvroeg hoe ik zo duidelijk mogelijk kon maken dat ik hem erg dankbaar was, zei de jurist tegen mij: ‘Heel hartelijk bedankt!’

Wat een vreemde gewaarwording: een schrijfster en twee rechtenexperts, mensen uit twee werelden die in feite niets met elkaar te maken hebben. Toch vonden we een moment van connectie.

Maar vraag is: wat was dan die connectie?

Ik gaf de hoogleraar een lift terug naar huis.
En midden op de donkere A13 kwam hij met het antwoord:
Een ieder van ons drieën is afhankelijk van verhalen. In de rechtbank kan je je werk niet doen zonder het ‘verhaal’ van verdachte en slachtoffer te horen.

En ik… nou ja, als schrijfster hoop ik ooit iets eetbaars te kunnen kopen van mijn verhalen. Al is het maar ‘water en droog brood’.

Vrouwe Justitia


Nieuwe foto’s, nieuwe verhalen

Het heeft even geduurd, maar vanaf nu kan je ze weer bekijken en bestellen, rechtstreeks via mijn website: een heel nieuwe serie fotografische aanwinsten.

Het is een roerig jaar geweest, met veel heen-en-weer gereis tussen Rotterdam en Enter, het dorp van mijn jeugd. Toch heb ik in de zomer ook de kans gehad om foto’s in Praag te maken, al was dat slechts op de korte momenten waarop ik pauze nam van het onderzoek voor mijn volgende roman.
Dit keer waren ‘overwoekerde industrie’ en ‘kerken, van binnen en van buiten’ het hoofdthema.
En omdat ik de afgelopen tijd dus vaak in Enter was, ben ik ook daar een aantal keer met mijn camera op pad geweest. Wat is het bijzonder om te ontdekken hoeveel moois je op slechts een paar vierkante kilometer kunt fotograferen. Zelfs binnen een straal van een paar tientallen meters valt er onder verschillende weersomstandigheden enorm veel variatie te vinden in wat je ziet.

Maar waarom meer vertellen als ik je mijn foto’s gewoon wil laten zien? Klik daarom op onderstaande link en laat je meenemen op reis naar Praag, naar Enter en naar veel meer steden, dorpen en verhalen die zomaar in gedachten kunnen ontstaan als je wegdroomt bij mijn fotokunst.

Foto's bekijken en bestellen

(Bovenaan het contactformulier dat je ziet verschijnen vind je, in het groen/blauw, de link naar mijn fotoportfolio).


Een niet zo fatale opera in Praag…

Praag, 4 juli 2014.

Ze was overal in de stad te zien, deze week. Een vrouw in gala kledij, met opgestoken haar, die je vanaf de aankondigingsposters met een hooghartige maar ook ietwat droeve blik aankeek. La Traviata, de opera over ‘de dolende vrouw’, zou naar Praag komen!

Op woensdag 3 juli zou de prestigieuze Smetana Zaal van het Gemeenschapshuis zich vullen met mannen en vrouwen op hun mooist, sommigen gekomen uit zakelijke of relationele plichtsbetrachting, anderen met een houding die een oprechte, afwachtende opwinding verried.

Vanaf de eerste dag dat ik van deze voorstelling wist had ik mezelf verteld dat dit niets voor mij was. Te ‘sjiek’. En bovendien: vast veel te duur.

Maar toch… toen ik rond het middaguur op die woensdag in de buurt van het Gemeenschapshuis was kon ik het niet laten om er even naartoe te lopen en naar de prijs en beschikbaarheid van kaartjes te vragen.

Natuurlijk waren de goedkoopste kaartjes nèt even slikken. En de enkele plaatsen die er nog waren raakten gauw verkocht, die paar uur voor de voorstelling, waardoor de prijzen razendsnel omhoog schoten. Dus haalde ik mijn schouders op en hervatte ik mijn toeristische dag, met koffie, een wandeling en een paar uur lui doen in mijn hotel.

Rond kwart over zes in de namiddag werd het tijd om na te denken over waar ik zou gaan eten. En vraag me niet waarom, maar ineens had ik enorme haast om naar het Gemeenschapshuis te komen. Want, had ik me bedacht: stel dat ze werkten met onverwacht betaalbare last-minute kansen? En mocht het me alsnog niet lukken om binnen te komen, dan kon ik gewoon gaan eten in het restaurant aldaar. Toch?

De spanning in de rij voor de kassa was voelbaar. Er waren velen met dezelfde gedachten als ik en geen van ons wist waarmee de kassajuffrouw zou komen en of dat financieel haalbaar was. Ikzelf had al een maximum in mijn hoofd: de prijs van het allergoedkoopste kaartje. Waanzin, zei een stemmetje van binnen. Maar ik luisterde niet en deed een schietgebedje naar Boven.

Er was een vrouw van middelbare leeftijd met een smekende blik en twee kaartjes in haar hand. Ze wilde ze kwijt en haar ogen speurde langs mij en andere wachtenden. Het was een kwartier voor de aanvang van de voorstelling en omdat ik vreesde dat de kassa niet zou helpen vroeg ik haar naar de prijs van één van haar toegangsbewijzen. Maar zij wilde van beide kaartjes af, niet van een enkele.

Al gauw stond er opnieuw zo iemand. Een rijzige gestalte van het mannelijk geslacht, zijn zwarte haar zwierig achterover gekamd. Vragend hield hij een kaartje omhoog en in een fractie van een seconde reageerde ik met een opgestoken hand. In mijn beste Tsjechisch vroeg ik hoeveel zijn kaartje moest kosten en in de eerste instantie reageerde hij nogal vaag. Hij had geen prijs in zijn hoofd, zei hij, en elk aannemelijk bod was welkom. Zonder dit echt te snappen noemde ik brutaal een bedrag dat twee keer zo laag was als het goedkoopste toegangsbewijs. En tot mijn verbazing zei hij onmiddellijk: “Akkoord.”

En daar stond ik toen, zomaar ineens in het bezit van een kaartje voor La Traviata ‘live’. Voor het allereerst in mijn leven!

Terwijl we beiden de concertzaal binnenliepen vroeg ik de man: “Geen tijd meer om naar de voorstelling te gaan?”                                                                                                                    Zijn antwoord: “Ik zing vanavond. Ik heb de rol van de Markies d’Obigny.”

En vanaf een van de meest prominente plaatsen in de Smetana Zaal van het Gemeenschapshuis heb ik die avond zijn donkere stem en in smoking gestoken representatieve karakter met soms open vallende mond zitten bewonderen. Ivo Hrachovec heet hij, een van de meest gevierde Tsjechische bas/baritons.

En hij en zijn collega’s (vooral Dinara Alieva – Violetta en Francesco Demuro – Alfredo) hebben een uitvoering gegeven van deze opera, die me soms letterlijk tranen in mijn ogen bezorgden.

Na de voorstelling zat ik in het restaurant van het Gemeenschapshuis, te genieten van mijn verlate avondeten en in het kinderlijk trotse bezit van Ivo’s e-mailadres en website, die hij op een kladje voor me had opgeschreven. Je weet maar nooit hoe een (zakelijk) balletje kan rollen…

P.S.: en voor de ware opera-liefhebbers onder ons: er ìs leven na Netrebko en Villazon!

© Marion Altena 2014

 

 


Boek Opera Fatale NU voor jouw (bedrijfs-) feest, theaterzaal of wijnproeverij!

OPERA FATALE TIMMERT AAN DE WEG!

Foto: Jeroen Margés, www.jeroenmarges.com

Foto: Jeroen Margés, http://www.jeroenmarges.com

Op 9 maart waren we in De Zwolse Muziekkamer. Op 18 mei in de winkel van Bosman Wijnkopers in Den Haag. En op 31 mei is Centrum Schiezicht in Rotterdam aan de beurt…

Hier een video opname van ons optreden op 18 mei jl.: https://www.youtube.com/watch?v=_EPw1DCNZ9Y

Wil ook jij danstheater, literatuur en opera koppelen aan jouw wijnproeverij? Wil jij Opera Fatale met wijnproeverij zien, horen en proeven op jouw (bedrijfs-)feest? Of wil je Opera Fatale zien als concert in jouw (theater-) zaal?

Dan hebben we goed nieuws: Opera Fatale kan weer geboekt worden voor na de zomer! 

WAT KAN JE VERWACHTEN  als we bij jou komen optreden?

INHOUD:

Opera Fatale is een ‘literaire dansvoorstelling’, waarin storytelling en danstheater op een niet eerder vertoonde manier met elkaar gecombineerd worden. De voorstelling wordt omlijst met een perfect op het verhaal aansluitende wijnproeverij.

Het verhaal dat Marion Altena tijdens deze storytelling act gebruikt komt uit haar roman Ontworteling. Ze leest voor over Victoriaanse tijden, over een theater in New York City en de opera La Traviata: …tussen het publiek zit een verwende jongedame die zich stierlijk verveelt. Zij steekt dat niet onder stoelen of banken en op haar jacht naar vervulling lokt zij de luisteraars van het verhaal mee het theater uit, naar buiten, door de donkere straten van Manhattan op weg naar Central Park. Het is er koud en stormachtig – de gedroomde setting voor een ondeugende actie die uitloopt op een dramatische climax…

Annelies Jansen vertolkt, met een verleidelijke combinatie van theater en dans, de rol van deze ‘vrouw van de wereld’, die opvallend veel wegheeft van Violetta uit La Traviata. De verhaallijn van Opera Fatale bevat dan ook meerdere parallellen met La Traviata en is, net als de opera, doordrenkt met de thema’s ‘liefde, drinken en de dood’.

DUUR VAN DE VOORSTELLING:

De act zelf duurt ongeveer 45 minuten. De wijnproeverij vind deels vlak vóór en deels na de act plaats, en kan zo lang of kort gemaakt worden als je wilt. Over het algemeen duurt Opera Fatale met de wijnproeverij samen zo’n anderhalf uur.

VOORWAARDEN VOOR DE LOCATIE:

Voor de act zelf volstaat een ruimte (met schone vloer) van ongeveer 4×4 meter. En voor de wijnproeverij is een tafel voor de wijn en de glazen genoeg. Natuurlijk hangt de rest af van de grootte van het publiek en natuurlijk van jouw wensen. Wat ons betreft is er, mits in overleg, veel mogelijk.

KOSTEN:

Afhankelijk van de grootte van het publiek, de reisafstand en de wensen t.a.v. de wijnproeverij maken wij een offerte voor je op.

CONTACT:

Wil je Opera Fatale boeken, of heb je vragen over de act en de wijnproeverij? Maak dan gebruik van het contactformulier hieronder:


Opera Fatale op 31 mei a.s. in Rotterdam!

OperaFatale_NelAltena_ZwMzkkamer_1_72dpi

Eindelijk! Opera Fatale komt naar Rotterdam!

Op zaterdagavond 31 mei a.s. lees ik mijn bloedstollend frivole verhaal voor over ‘de vrouw die een béétje de weg kwijt is’ en laat Annelies Jansen al dansend zien hoe je helemaal ‘los’ kunt gaan op operamuziek. Tevens staat Marjolein Roelfsema klaar om jullie te laten proeven van een paar spannende ‘rode en witte’ verrassingen!

De locatie van dit spektakel:  

SCHIEZICHT / ATELIER SPANGESEKADE, Spangesekade 173 (of de ingang aan de andere kant: Mathenesserdijk 272b) in Rotterdam-Delfshaven

Datum en tijd:   Zaterdag 31 mei, 20:00 uur

Toegangsprijs (kaarten aan de deur):   €5,00

 

Je bent van harte welkom!

Maar voor het geval je niet kunt wachten, is hier alvast een Youtube-filmpje als voorproefje: http://www.youtube.com/watch?v=_EPw1DCNZ9Y

 


CONTACT

Contact opnemen met Marion Altena? Dat kan!

Vul de onderstaande velden in en druk op de verzendknop.


Verdien GRATIS toegangskaarten voor ‘De Engel, de Duivel en het Meisje’ in Rotterdam of Diepenheim!

Afbeelding

Copyright Marion Altena 2013

Wil jij naar De Engel, de Duivel en het Meisje en ken je mensen die ook belangstelling hebben? Word dan ambassadeur van dit concert en verdien een gratis plekje op de gastenlijst!

Meedoen is eenvoudig:

E-mail de link Literair concert De Engel, de Duivel en het Meisje naar zoveel mogelijk vrienden en kennissen en vraag hen, als ze via het contactformulier op die webpagina (‘Bestel’-knop naast de toegangsprijs) hun kaarten reserveren, jouw naam en e-mailadres te vermelden in het veld “Indien van toepassing: wie heeft je attent gemaakt op dit concert? Wat is zijn/haar naam en e-mailadres?”

Als er vier kaarten (door één persoon of door verschillende mensen) worden verkocht onder vermelding van jouw naam mag jij gratis naar binnen. Bezorg je ons acht bezoekers, dan krijg je twee gratis plaatsen, bij twaalf bezoekers drie… etc.

LET OP: deze actie geldt alléén voor de concerten op 6 juni in Rotterdam en op 7 juni in Diepenheim!


Literair concert ‘De Engel, de Duivel en het Meisje’

 

EngelDuivelPlaatje1

Copyright Marion Altena 2012

Storytelling & barokmuziek

Begin juni, in het Pinksterweekend, wordt op drie plaatsen in Nederland het literaire concert De Engel, de Duivel en het Meisje uitgevoerd:

In Rotterdam (6 juni), Diepenheim (7 juni) en Amsterdam (8 juni).

De Engel, de Duivel en het Meisje is een voorstelling waarin storytelling en barokmuziek op een verrassende manier worden gecombineerd.

Uitvoerende artiesten zijn Marion Altena (tekst, voordracht) en de Tsjechische musici Petr Wagner (viola da gamba) en Jan Čižmář (theorbo).

 

De data:

 

Vrijdag 6 juni 2014

Aanvang: 19:30 uur

Tsjechisch Centrum (gebouw Goethe-Institut), Westersingel 9 in Rotterdam

Entree € 15,00 Bestel (Klik op ‘bestel’ om bij het contactformulier te komen

en je kaarten te bestellen)

 

Zaterdag 7 juni 2014

Aanvang: 19:30 uur

Johanneskerk, Grotestraat 1 in Diepenheim

Entree € 15,00 Bestel (Klik op ‘bestel’ om bij het contactformulier te komen

en je kaarten te bestellen)

 

Zondag 8 juni 2014

Aanvang: 16:45 uur

Museum Geelvinck Hinlopen Huis, Keizersgracht 633 in Amsterdam

Entree € 18,- (met museumkaart € 15,-) Reserveren:  www.geelvinck.nl

 

De Engel, de Duivel en het Meisje is ontwikkeld naar aanleiding van het boek Ontworteling van Marion Altena. Zij heeft een handvol hoofdstukken uit haar roman bewerkt voor storytelling en leest dat verhaal voor aan het publiek. Daarbij wordt ze begeleid door Wagner en Čižmář met sfeervolle composities van de Oude Meesters van de Barok.

Een paar uitspraken over dit literaire concert:

‘Een unieke voorstelling waarin literatuur en klassieke muziek samensmelten tot het verhaal van twee wildvreemden en hun ‘toevallige’ ontmoeting op het internet.’

De Engel, de Duivel en het Meisje neemt je mee in de wereld van online intimiteit, romantische spanningen en een onvoorziene dramatische climax.’

‘Een concert over liefde, gevaar en de helende werking van muziek.’

Het unieke van deze voorstelling is dat de combinatie muziek/storytelling verder gaat dan alleen ‘literatuur met muzikale omlijsting’. De geschiedenis van componisten als Marin Marais en Antoine Forqueray wordt volledig geïntegreerd in het (overwegend hedendaagse) verhaal en de gespeelde muziek sluit naadloos aan bij de teksten die voorgedragen worden. Daarbij krijgt de symboliek achter ‘de engel en de duivel’, waarmee deze componisten vaak werden vergeleken, een verrassend nieuwe dimensie door de innerlijke strijd van de mysterieuze persoon om wie alles in dit verhaal draait.

De Engel, de Duivel en het Meisje is een intieme luisterervaring voor zowel kenners van de Oude Muziek als mensen die ervan houden om in gedachten meegenomen te worden in meeslepende storytelling. Bovendien is deze voorstelling erg geschikt voor jongeren vanaf  15 jaar.

Links:

Marion Altena

Petr Wagner

Jan Čižmář

 


Literaire dansvoorstelling ‘Opera Fatale’

Marion_AltenaAnnelies_Jansen

Op zondagmiddag, 18 mei a.s. is OPERA FATALE live te zien in de winkel van Bosman Wijnkopers.

Met deze literaire dansvoorstelling trakteren romanschrijfster Marion Altena en danseres Annelies Jansen het publiek op een combinatie van storytelling, opera en danstheater. Tevens staat Jeroen Margés klaar met een perfect op het verhaal aansluitende wijnproeverij.

Locatie: Bosman Wijnkopers, Frederik Hendriklaan 251, 2582 CD – Den Haag.

Datum & tijd: zondag 18 mei 2014, 15:00 uur.

Entree: € 15,00.

Kaarten reserveren: Bosman Wijnkopers

Opera Fatale is een verhaal uit de roman Ontworteling. De schrijfster, Marion Altena, leest voor over Victoriaanse tijden, over een theater in New York City en de opera La Traviata: …tussen het publiek zit een verwende jongedame die zich stierlijk verveelt. Zij steekt dat niet onder stoelen of banken en op haar jacht naar vervulling lokt zij de luisteraars van het verhaal mee het theater uit, naar buiten, door de donkere straten van Manhattan op weg naar Central Park. Het is er koud en stormachtig – de gedroomde setting voor een ondeugende actie die uitloopt op een dramatische climax…

Annelies Jansen vertolkt, met een verleidelijke combinatie van theater en dans, de rol van deze ‘vrouw van de wereld’, die opvallend veel wegheeft van Violetta uit La Traviata. De verhaallijn van Opera Fatale bevat dan ook meerdere parallellen met La Traviata en is, net als de opera, doordrenkt met de thema’s ‘liefde, drinken en de dood’.