Schrijven, storytelling en fotografie

Archief beheerder

Starting my author’s blog

'Life and the Dead', little angel sculpture on cemetery.

“A moment in the life of me…”

…is a piece of music that I stumbled upon more than five years ago. It was written by singer/songwriter/pianist Dax Johnson, who unfortunately isn’t with us anymore. His music still resonates in me though, especially when I’m writing.

Not long ago I was in Prague, filming vlogs and making a book trailer for Onder Levenden, the novel I’m working on. I had a brilliant time there, with old and new friends helping me out in all possible ways. Naturally my friends asked me when I would be finished writing. And when Onder Levenden and my previous novel, Ontworteling, were gonna be translated into English.

It encourages me that people, even abroad, are showing interest in my work. But it also makes me feel powerless and impatient. If only I were so far along with the writing process of my new novel that I could give myself (or anybody) a realistic indication of the release date…!

So what to do? Should I just smile gently, lay questions about my book aside and continue to write as hard as I can? It would definitely be a recipe for a surprise, when my book would come out suddenly, after long months of radio silence…

Or is there a way of asking you, my potential reader, to join me on my journey? Of involving you in the becoming of my novel? I could, for instance, tell you about my writing process. About the research I’m doing and the people I’ve interviewed. About my muses and the significance of certain locations in the story…?

'Life and the Dead', little angel sculpture on cemetery.
Life and the Dead

So yes. After careful consideration I made up my mind. In the months to come I’m going to show you bits and pieces of my work, while I’m writing Onder Levenden (= Among the Living). In clear and concise blogs containing text, photos, sound bites and short videos.

It’s high time to show you some moments in the life of me.

P.S.: In case you are wondering why this blog is in English: I’m determined to have both my novels translated. I’m seriously looking for ways and funds to make it happen, so sooner or later….!

Advertenties

De start van een schrijversblog

'Life and the Dead', little angel sculpture on cemetery.

“A moment in the life of me…”

…is een nummer dat ik meer dan vijf jaar geleden via Youtube ontdekte. Het is geschreven door singer/songwriter/pianist Dax Johnson. Hij is helaas niet meer onder ons, maar zijn muziek resoneert nog steeds in mij, vooral tijdens mijn werk.

Nog niet zo lang geleden was ik in Praag om te filmen voor vlogs en de boektrailer van Onder Levenden (de roman die ik aan het schrijven ben.) Ik had daar een geweldige tijd, met oude en nieuwe vrienden die me op alle mogelijke manieren hielpen. Uiteraard vroegen ze me ook wanneer mijn boek klaar zou zijn. En wanneer Onder Levenden en mijn andere roman, Ontworteling, vertaald zouden worden naar het Engels.

Het feit dat mensen, zelfs in andere landen, interesse tonen in mijn werk bemoedigt me. Maar het maakt ook dat ik me machteloos voel, en ongeduldig. Want was ik maar zover in het schrijfproces van mijn nieuwe roman dat ik mezelf (en anderen) een realistische indicatie kon geven van de publicatiedatum…!

Dus wat nu te doen? Moet ik me maar flink blijven concentreren op het schrijven, terwijl ik vragen over de voortgang beleefd glimlachend terzijde schuif? Het verrassingseffect zou zeker groot zijn als Onder Levenden totaal onverwacht uit zou komen, na lange maanden van radiostilte…

Of is er een manier om jullie, mijn potentiële lezers, te vragen om met me mee te gaan op deze reis – om jullie te betrekken bij het ontstaan mijn roman? Ik zou bijvoorbeeld wat kunnen vertellen over mijn schrijfproces. Over het onderzoek dat ik doe en de mensen die ik heb geïnterviewd. Over mijn muzes en de betekenis van verschillende locaties in het verhaal…?

'Life and the Dead', little angel sculpture on cemetery.
Life and the Dead

Dus ja, ik heb mijn besluit genomen. De komende maanden ga ik jullie verschillende aspekten van mijn werk laten zien, terwijl ik Onder Levenden aan het schrijven ben. In heldere, compacte blogs met stukjes tekst, foto’s, geluidsfragmenten en korte video’s.

Hoogste tijd voor wat momenten uit mijn leven.

P.S.: Al mijn blogs zullen vanaf nu in het Nederlands en het Engels uitkomen. Ik ben namelijk serieus op zoek naar een manier (en fondsen) om de vertaling van mijn romans te realiseren.


Beds are Burning. Een Gronings protestlied.

Groningen gaat mij aan het hart. Het onrecht dat de NAM, Shell en de landelijke overheid de bewoners aandoen met de gasboringen is niet voor te stellen voor mensen die het niet zelf hebben meegemaakt.

Gelukkig wordt steeds meer, zelfs internationaal, bekend hoe smerig het spelletje van geld en macht in Nederland wordt gespeeld en binnenkort (24 tot 31 augustus) wordt er dan ook, in het kader van de Actie Code Rood een zgn. klimaatkamp opgezet. Daar komen mensen uit verschillende landen samen om zich een week lang onder te dompelen in workshops, trainingen, debatten en muziek. Hier vind je info over het klimaatkamp.

Mij gaat het, om financiële en gezondheidsredenen, waarschijnlijk niet lukken om erbij te zijn. Maar om toch iets te doen, heb ik een liedtekst bewerkt van het protestnummer ‘Beds are Burning’ van de Australische band Midnight Oil. Het is nu een Gronings protestlied. Doe ermee wat je wilt – speel het met je band, zing het samen rondom een kampvuur… voor Groningen!

 

BEDS ARE BURNING (GRONINGEN VERSIE)

 

Down where the Dollard broke

The clay soil smell and the tractor smoke

John Deere wrecks and boiling diesels

Steam in 35 degrees

 

The time has come

To say fair’s fair

To pay the rent

To pay our share

 

The time has come

A fact’s a fact

It belongs to them

Let’s give it back

 

How can we dance when our earth is turning?

How do we sleep while our beds are burning?

2x

 

The time has come

To say fair’s fair

To pay the rent now,

To pay our share

 

Earth quakes scare our children

From Slochteren to Loppersum

The eastern acres live and breathe

In 35 degrees

 

The time has come

To say fair’s fair

To pay the rent

To pay our share

 

The time has come

A fact’s a fact

It belongs to them

Let’s give it back

How can we dance when our earth is turning?

How do we sleep while our beds are burning?

2x

 

The time has come

To say fair’s fair

To pay the rent now,

To pay our share

 

The time has come

A fact’s a fact

It belongs to them

We’re gonna give it back

 

How can we dance when our earth is turning?

How do we sleep while our beds are burning?

 

Copyright van tekstbewerking: Marion Altena 2018.


De waarheid over Nederlandse armoede.

Kapotte weggegooide tv in desolaat veld

Uit het kunstboek Liefde en Verval.

De manier waarop Nederland met ARMOEDE omgaat… daar heb ik mijn buik meer dan vol van. Daarom schreef ik afgelopen zaterdag dit stuk en publiceerde ik het op Twitter:

Op deze zonnige zaterdag waarop ik vrolijk aan mijn ontbijt begon, kwam ik binnen het kwartier drie artikelen tegen over:

1) ARMOEDE in Nederland,
2) de STOP VAN VERGOEDINGEN voor nog meer GENEESMIDDELEN tegen reuma en
3) big brother-praktijken tegen BIJSTANDSFRAUDE.

In die korte tijd leerde ik dat ik 1) al meer dan 14 jaar ruim 140 euro per maand onder de grens van ‘kans op langdurige armoede’ leef, 2) omdat ik, o.a., vijf vormen van reuma heb, waar ik vanaf 2019 nóg meer onkosten voor zal hebben, ondanks m’n nu al torenhoge verzekeringspremie. En 3) dat ik maar flink op mijn tellen moet passen, want uitkeringsinstanties gebruiken, helemaal legaal, opsporingsmiddelen waar politie en justitie alleen maar van kunnen dromen. Ik ben tenslotte een armoedzaaier, en dat wil zeggen: vast en zeker een fraudeur.

Wij, en ook ik, weten natuurlijk allang dat mensen als ik (chronisch zieke minima) dagelijks tegen deze keiharde werkelijkheid en stigmatisering aan lopen. Maar om drie van die feiten tussen je ochtendboterham en de thee door tegelijk op je bord geplempt te krijgen beneemt me wel wat van mijn eetlust. Ik zal je uitleggen waarom: armoede als term wordt vaak totaal verkeerd en door sommigen zelfs moedwillig verkeerd uitgelegd. Er wordt geroepen dat armoede in Nederland niet zou bestaan omdat niemand hier sterft van de honger.

Maar dat is een oneerlijke vergelijking. Want armoede houd je niet tegen het licht van armoede. Je houdt het tegen het licht van ‘geen armoede’. En aangezien we het hier over armoede in Nederland hebben, praat ik nu even niet over van de honger stervende kinderen in Afrika, hoe schrijnend de situatie daar ook is. Dit artikel in het NRC laat goed zien wat ik bedoel:

https://www.nrc.nl/…/arm-zijn-in-een-van-de-rijkste-landen-…

Het systeem in Nederland, de manier waarop het in ons kikkerlandje werkt, zorgt ervoor dat armoede zich in andere zaken uit. Om te beginnen is armoede hier minder zichtbaar. Veel mensen die niet dakloos zijn, zijn toch straatarm. Ze leven in huizen met deuren die verbergen wat er in die huizen, in de levens van die bewoners gebeurt. En volgens mij zijn de meesten van ons intussen wel slim genoeg om te weten dat ook huizen met keurige schoongewassen ramen en netjes hangende gordijnen een heleboel financieel en sociaal leed kunnen herbergen. Toch?

Armoede in Nederland openbaart zich vaak secundair. Mensen komen niet vandaag al om van de honger, maar kunnen zich niet elke dag warm eten veroorloven. Of hebben de grootste moeite om een gezond dieet te volgen, want dat is te duur. Dat kan voor grote problemen zorgen als je, zoals ik, chronisch ziek bent. Of… wacht. Laat ik het anders zeggen. Want bovenstaande hebben jullie allemaal al wel gehoord. De wérkelijkheid van armoede in mijn geval is dat ik, als chronisch zieke, vaak moet kiezen tussen zorg/medicijnen en eten. En dan bedoel ik dat ook let-ter-lijk. In een zeer recente publicatie van het Reumafonds kon je lezen hoe bepaalde geneesmiddelen voor reuma niet meer vergoed worden.

En daarmee legt minister Bruins ongewild bloot hoe de armoedeval van chronisch zieken en gehandicapten werkt: Voor niet-vergoede ziekte- en zorgkosten ga je naar de Bijzondere Bijstand, zou je denken. En als dat niet helpt trek je die kosten af bij de belastingaangifte.
Maar medicijnen die niet vergoed worden kunnen ook niet met een recept van een arts bij de apotheek opgehaald worden. En dat is nou nét de voorwaarde voor belastingaftrek!

Datzelfde geldt voor een aantal medische behandelingen. Ze zijn noodzakelijk, maar worden niet erkend door ‘het systeem’, en dus nergens vergoed. (En nee, dan heb ik het niet eens over ‘alternatieve kwakzalverij’!)
Daarom is de uitspraak ‘kiezen tussen medicijnen of eten’ wel degelijk een heel concrete beschrijving van de secundaire armoede die veel chronisch zieke minima in Nederland ervaren.

En dan het vakantiegeld. Je weet wel, dat ‘cadeautje’ dat Rutte nogal belachelijk en overbodig vond voor de minima. Nou, dat vakantiegeld wordt door mij en veel andere minima niet eens voor een dágje uit gebruikt. Dat geld is namelijk nodig om de rest van het jaar aan het eind van de maand niet zó maximaal rood te staan dat je niets meer kunt. Bij ons, chronisch zieken, is dat dus om die niet-vergoede ziektekosten nog enigszins op te vangen. En tegelijkertijd hopen en bidden we dat de wasmachine niet kapot gaat (want, NEE, witgoed zit NIET in de bijzondere bijstand in mijn gemeente!)

In de tussentijd – we zijn namelijk al heel wat kilometers op weg in dit draadje – hink ik op twee benen: ik kan nog heel, héél lang doorgaan om te illustreren hoe armoede in Nederland wél werkt. Maar ik kan ook een positieve draai proberen te geven aan dit alles en heel stoer zeggen dat ik en veel armoedzaaiers met mij het heus wel redden, zij het met kunst- en vliegwerk. Maar nee, ik ga nog even door met het eerste. Die blije, stoere draai komt er echt achteraan. Dat beloof ik.

Want hoe werkt armoede in Nederland dus écht? Het is een combinatie van ‘veel te weinig geld en altijd stress om ondanks dat te overleven’ en ‘uitsluiting’. Uitsluiting, ja. Dat ene woord. Want het is één ding om in armoede terecht te komen. Maar de echte ellende begint als vervolgens aan alle kanten jou de kansen worden ontnomen om daaruit te komen: de loondispensatie, de bijstandlariekoek van Klaas Dijkhoff, leeftijdsdiscriminatie en c.v.-gaten bij het solliciteren, etc. …
En dan heb ik het nog niet eens over ‘geen reisgeld hebben om naar je familie te gaan’, ‘het lidmaatschap van een patiëntenvereniging of vakbond niet kunnen betalen’ en ‘zelfs de eigen bijdrage voor rechtsbijstand niet kunnen voorschieten, terwijl je wel een advocaat nodig hebt na de zoveelste fout van gemeente of uitkeringsinstantie’.

Armoede in Nederland is financiële nood. Armoede is stress. Armoede is angst. Armoede is eenzaamheid. Armoede in Nederland is de garantie van de vicieuze cirkel. Armoede in Nederland discrimineert niet – het betekent ‘DE minima zijn asociaal’, maar ook: ‘armoede kan IEDEREEN overkomen.’
Ik ken een voormalig miljonair, een innovator, een uitvinder, een briljant technologisch denker, die door het zakelijk klimaat in Nederland straatarm is geworden. Het. Kan. Iedereen. Overkomen!

En dan kom ik nu eindelijk, zoals beloofd, met de positieve draai aan dit onderwerp: armoede maakt je sociaal bewogen. Armoede zorgt voor saamhorigheid. Armoede maakt mensen creatief. En ik zal je een geheimpje verklappen:

Eigenlijk zijn wij, minima, stiekem bezig met de voorbereiding van de grootste & meest lucratieve onderneming aller tijden: wij doen op dit moment namelijk marktonderzoek voor een door ons op te starten multinational…! Binnen afzienbare tijd breekt namelijk de pleuris uit. En dan gaan wij, met onze onderneming, survivaltrainingen aanbieden. Aan de graaiers. Want wij hebben de meeste ervaring in overleven tijdens schaarste. In creatief omgaan met bijna niets. En daar gaan we heeeeel veel, schandálig veel geld mee verdienen!

Marion Altena.


4 mei 2016 – Trauma

 

Wegwerpkind-Marion-Altena

4 mei 2016

Trauma

 

Het kind in zijn ogen

Schreeuwt nog steeds

Om hulp

Maar de woorden in zijn mond

Verkiezen

Ook nu

Gevangenschap

 

Marion Altena