Schrijven, storytelling en fotografie

Archief beheerder

Beds are Burning. Een Gronings protestlied.

Groningen gaat mij aan het hart. Het onrecht dat de NAM, Shell en de landelijke overheid de bewoners aandoen met de gasboringen is niet voor te stellen voor mensen die het niet zelf hebben meegemaakt.

Gelukkig wordt steeds meer, zelfs internationaal, bekend hoe smerig het spelletje van geld en macht in Nederland wordt gespeeld en binnenkort (24 tot 31 augustus) wordt er dan ook, in het kader van de Actie Code Rood een zgn. klimaatkamp opgezet. Daar komen mensen uit verschillende landen samen om zich een week lang onder te dompelen in workshops, trainingen, debatten en muziek. Hier vind je info over het klimaatkamp.

Mij gaat het, om financiële en gezondheidsredenen, waarschijnlijk niet lukken om erbij te zijn. Maar om toch iets te doen, heb ik een liedtekst bewerkt van het protestnummer ‘Beds are Burning’ van de Australische band Midnight Oil. Het is nu een Gronings protestlied. Doe ermee wat je wilt – speel het met je band, zing het samen rondom een kampvuur… voor Groningen!

 

BEDS ARE BURNING (GRONINGEN VERSIE)

 

Down where the Dollard broke

The clay soil smell and the tractor smoke

John Deere wrecks and boiling diesels

Steam in 35 degrees

 

The time has come

To say fair’s fair

To pay the rent

To pay our share

 

The time has come

A fact’s a fact

It belongs to them

Let’s give it back

 

How can we dance when our earth is turning?

How do we sleep while our beds are burning?

2x

 

The time has come

To say fair’s fair

To pay the rent now,

To pay our share

 

Earth quakes scare our children

From Slochteren to Loppersum

The eastern acres live and breathe

In 35 degrees

 

The time has come

To say fair’s fair

To pay the rent

To pay our share

 

The time has come

A fact’s a fact

It belongs to them

Let’s give it back

How can we dance when our earth is turning?

How do we sleep while our beds are burning?

2x

 

The time has come

To say fair’s fair

To pay the rent now,

To pay our share

 

The time has come

A fact’s a fact

It belongs to them

We’re gonna give it back

 

How can we dance when our earth is turning?

How do we sleep while our beds are burning?

 

Copyright van tekstbewerking: Marion Altena 2018.

Advertenties

De waarheid over Nederlandse armoede.

Kapotte weggegooide tv in desolaat veld

Uit het kunstboek Liefde en Verval.

De manier waarop Nederland met ARMOEDE omgaat… daar heb ik mijn buik meer dan vol van. Daarom schreef ik afgelopen zaterdag dit stuk en publiceerde ik het op Twitter:

Op deze zonnige zaterdag waarop ik vrolijk aan mijn ontbijt begon, kwam ik binnen het kwartier drie artikelen tegen over:

1) ARMOEDE in Nederland,
2) de STOP VAN VERGOEDINGEN voor nog meer GENEESMIDDELEN tegen reuma en
3) big brother-praktijken tegen BIJSTANDSFRAUDE.

In die korte tijd leerde ik dat ik 1) al meer dan 14 jaar ruim 140 euro per maand onder de grens van ‘kans op langdurige armoede’ leef, 2) omdat ik, o.a., vijf vormen van reuma heb, waar ik vanaf 2019 nóg meer onkosten voor zal hebben, ondanks m’n nu al torenhoge verzekeringspremie. En 3) dat ik maar flink op mijn tellen moet passen, want uitkeringsinstanties gebruiken, helemaal legaal, opsporingsmiddelen waar politie en justitie alleen maar van kunnen dromen. Ik ben tenslotte een armoedzaaier, en dat wil zeggen: vast en zeker een fraudeur.

Wij, en ook ik, weten natuurlijk allang dat mensen als ik (chronisch zieke minima) dagelijks tegen deze keiharde werkelijkheid en stigmatisering aan lopen. Maar om drie van die feiten tussen je ochtendboterham en de thee door tegelijk op je bord geplempt te krijgen beneemt me wel wat van mijn eetlust. Ik zal je uitleggen waarom: armoede als term wordt vaak totaal verkeerd en door sommigen zelfs moedwillig verkeerd uitgelegd. Er wordt geroepen dat armoede in Nederland niet zou bestaan omdat niemand hier sterft van de honger.

Maar dat is een oneerlijke vergelijking. Want armoede houd je niet tegen het licht van armoede. Je houdt het tegen het licht van ‘geen armoede’. En aangezien we het hier over armoede in Nederland hebben, praat ik nu even niet over van de honger stervende kinderen in Afrika, hoe schrijnend de situatie daar ook is. Dit artikel in het NRC laat goed zien wat ik bedoel:

https://www.nrc.nl/…/arm-zijn-in-een-van-de-rijkste-landen-…

Het systeem in Nederland, de manier waarop het in ons kikkerlandje werkt, zorgt ervoor dat armoede zich in andere zaken uit. Om te beginnen is armoede hier minder zichtbaar. Veel mensen die niet dakloos zijn, zijn toch straatarm. Ze leven in huizen met deuren die verbergen wat er in die huizen, in de levens van die bewoners gebeurt. En volgens mij zijn de meesten van ons intussen wel slim genoeg om te weten dat ook huizen met keurige schoongewassen ramen en netjes hangende gordijnen een heleboel financieel en sociaal leed kunnen herbergen. Toch?

Armoede in Nederland openbaart zich vaak secundair. Mensen komen niet vandaag al om van de honger, maar kunnen zich niet elke dag warm eten veroorloven. Of hebben de grootste moeite om een gezond dieet te volgen, want dat is te duur. Dat kan voor grote problemen zorgen als je, zoals ik, chronisch ziek bent. Of… wacht. Laat ik het anders zeggen. Want bovenstaande hebben jullie allemaal al wel gehoord. De wérkelijkheid van armoede in mijn geval is dat ik, als chronisch zieke, vaak moet kiezen tussen zorg/medicijnen en eten. En dan bedoel ik dat ook let-ter-lijk. In een zeer recente publicatie van het Reumafonds kon je lezen hoe bepaalde geneesmiddelen voor reuma niet meer vergoed worden.

En daarmee legt minister Bruins ongewild bloot hoe de armoedeval van chronisch zieken en gehandicapten werkt: Voor niet-vergoede ziekte- en zorgkosten ga je naar de Bijzondere Bijstand, zou je denken. En als dat niet helpt trek je die kosten af bij de belastingaangifte.
Maar medicijnen die niet vergoed worden kunnen ook niet met een recept van een arts bij de apotheek opgehaald worden. En dat is nou nét de voorwaarde voor belastingaftrek!

Datzelfde geldt voor een aantal medische behandelingen. Ze zijn noodzakelijk, maar worden niet erkend door ‘het systeem’, en dus nergens vergoed. (En nee, dan heb ik het niet eens over ‘alternatieve kwakzalverij’!)
Daarom is de uitspraak ‘kiezen tussen medicijnen of eten’ wel degelijk een heel concrete beschrijving van de secundaire armoede die veel chronisch zieke minima in Nederland ervaren.

En dan het vakantiegeld. Je weet wel, dat ‘cadeautje’ dat Rutte nogal belachelijk en overbodig vond voor de minima. Nou, dat vakantiegeld wordt door mij en veel andere minima niet eens voor een dágje uit gebruikt. Dat geld is namelijk nodig om de rest van het jaar aan het eind van de maand niet zó maximaal rood te staan dat je niets meer kunt. Bij ons, chronisch zieken, is dat dus om die niet-vergoede ziektekosten nog enigszins op te vangen. En tegelijkertijd hopen en bidden we dat de wasmachine niet kapot gaat (want, NEE, witgoed zit NIET in de bijzondere bijstand in mijn gemeente!)

In de tussentijd – we zijn namelijk al heel wat kilometers op weg in dit draadje – hink ik op twee benen: ik kan nog heel, héél lang doorgaan om te illustreren hoe armoede in Nederland wél werkt. Maar ik kan ook een positieve draai proberen te geven aan dit alles en heel stoer zeggen dat ik en veel armoedzaaiers met mij het heus wel redden, zij het met kunst- en vliegwerk. Maar nee, ik ga nog even door met het eerste. Die blije, stoere draai komt er echt achteraan. Dat beloof ik.

Want hoe werkt armoede in Nederland dus écht? Het is een combinatie van ‘veel te weinig geld en altijd stress om ondanks dat te overleven’ en ‘uitsluiting’. Uitsluiting, ja. Dat ene woord. Want het is één ding om in armoede terecht te komen. Maar de echte ellende begint als vervolgens aan alle kanten jou de kansen worden ontnomen om daaruit te komen: de loondispensatie, de bijstandlariekoek van Klaas Dijkhoff, leeftijdsdiscriminatie en c.v.-gaten bij het solliciteren, etc. …
En dan heb ik het nog niet eens over ‘geen reisgeld hebben om naar je familie te gaan’, ‘het lidmaatschap van een patiëntenvereniging of vakbond niet kunnen betalen’ en ‘zelfs de eigen bijdrage voor rechtsbijstand niet kunnen voorschieten, terwijl je wel een advocaat nodig hebt na de zoveelste fout van gemeente of uitkeringsinstantie’.

Armoede in Nederland is financiële nood. Armoede is stress. Armoede is angst. Armoede is eenzaamheid. Armoede in Nederland is de garantie van de vicieuze cirkel. Armoede in Nederland discrimineert niet – het betekent ‘DE minima zijn asociaal’, maar ook: ‘armoede kan IEDEREEN overkomen.’
Ik ken een voormalig miljonair, een innovator, een uitvinder, een briljant technologisch denker, die door het zakelijk klimaat in Nederland straatarm is geworden. Het. Kan. Iedereen. Overkomen!

En dan kom ik nu eindelijk, zoals beloofd, met de positieve draai aan dit onderwerp: armoede maakt je sociaal bewogen. Armoede zorgt voor saamhorigheid. Armoede maakt mensen creatief. En ik zal je een geheimpje verklappen:

Eigenlijk zijn wij, minima, stiekem bezig met de voorbereiding van de grootste & meest lucratieve onderneming aller tijden: wij doen op dit moment namelijk marktonderzoek voor een door ons op te starten multinational…! Binnen afzienbare tijd breekt namelijk de pleuris uit. En dan gaan wij, met onze onderneming, survivaltrainingen aanbieden. Aan de graaiers. Want wij hebben de meeste ervaring in overleven tijdens schaarste. In creatief omgaan met bijna niets. En daar gaan we heeeeel veel, schandálig veel geld mee verdienen!

Marion Altena.


4 mei 2016 – Trauma

 

Wegwerpkind-Marion-Altena

4 mei 2016

Trauma

 

Het kind in zijn ogen

Schreeuwt nog steeds

Om hulp

Maar de woorden in zijn mond

Verkiezen

Ook nu

Gevangenschap

 

Marion Altena

 


#ZORGOMDEZORG – het verslag van een bizarre protestdag.

Collage 1 JPEG

Collage van deelnemersfoto’s, gemaakt door Fatima Willems.

Lieve mensen,
Het is twee dagen na de actie #ZORGOMDEZORG en ik ben moe. Maar ook dankbaar. Want wat hebben jullie je ingezet. Wat een kwetsbare, ijzersterke en lieve foto’s hebben jullie met de wereld gedeeld. Beelden van jezelf, van je geliefden… beelden die vechtlust en beschermingsdrang lieten zien. Beelden die de kijker met de neus op de feiten drukten – die vertelden dat wij wel degelijk een gezicht hebben, en een stem, en het vermogen om aan te geven dat een ieder van ons zorg waardig is.
Omdat ik gisteren opnieuw de hele dag in Den Haag was (om de technische briefing van de SVB en de hoorzitting met zorgverleners bij te wonen in de Tweede Kamer) kan ik jullie nu pas vertellen hoe de actie vanuit mijn perspectief is verlopen. Bij deze dus een verslag van woensdag 27 mei jl.:
Marcel Strooband en ik hadden op de bewuste dag ieder onze rol in dit geheel. Ik zou de straat op gaan en hij zou via social media en vanuit het ziekenhuis bij zijn vrouw Marloes als ondersteuner en regisseur werken. Hij stuurde bijvoorbeeld RTV Noord-Holland naar mij door toen een journalist van betreffende zender hem belde en ook stond hij mensen (digitaal) te woord die opmerkingen en vragen hadden.
Mijn eigen verhaal begon die dag in mijn woonplaats Rotterdam: iets na negenen liep ik, met het ‘fotografeer mij’-bord, naar het metrostation in mijn buurt om richting Rotterdam CS te reizen. In de eerste instantie kwam ik niet verder dan de roltrap naar beneden, want mensen (waaronder mijn bovenbuurvrouw) fotografeerden me en spraken me aan met de vraag waarvoor ik demonstreerde. Ook kreeg ik telefoon van RTV Noord-Holland. Een dik kwartier later dan gepland kwam ik dus met de metro Rotterdam Centraal Station binnen. En ging ik via de roltrap naar boven, naar de centrale hal.
Ik was nog maar koud in die centrale hal – toen gebeurden er twee dingen. Eén: twee studenten maakten een foto van me en zetten dat op social media. Twee (ongeveer vijf seconden daarna): een bewaker van de NS kwam met zijn collega in een rechte lijn op me afgelopen en vroeg: “Heeft u een vergunning hiervoor?” Ik antwoordde: “Ik dacht dat ik geen vergunning nodig had, want ik houd een eenmansprotest en dan ben je voor de wet niet aan het demonstreren, maar val je onder de Vrijheid van Meningsuiting.” De bewaker: “Maar dit is het terrein van de NS, en u mag hier geen reclame maken.” Ik: “Dit is geen reclame.” Hij: “Jawel, dit is een soort van reclame. Daarom wil ik dat u deze stationshal onmiddellijk verlaat en buiten gaat staan.”
Tegen zoveel onredelijkheid wilde ik niet eens ingaan. Ik vertrok dus naar buiten en stuurde het volgende twitterbericht de wereld in:
Tweet Rdam CS Marion Altena
Kijk, ik besef dat het gebouw van Rotterdam Centraal terrein van de NS is. En dat ik het personeel van de NS dus moet gehoorzamen als men niet wil dat ik daar ben. Maar het argument dat de beveiligers gebruikten (*reclame*), het totale gebrek aan inlevingsvermogen en het feit dat de beveiligers niet eens vroegen wat ik precies van plan was in die stationshal… ik bedoel – ik kreeg niet eens de gelegenheid om naar de trein richting Den Haag te lopen!
Noodgedwongen ben ik dus maar met de Randstadrail naar onze Hofstad gegaan.
En die Hofstad ontving mij heel anders: meteen op Den Haag CS werd ik gefotografeerd door een vriendelijke meneer van de HTM. En op de Lange Poten (de winkelstraat tussen CS en het Binnenhof) keken mensen nieuwsgierig naar het opzichtige bord dat ik vasthield.
Op het Binnenhof fotografeerden toeristen en dagjesmensen mij. Een lerares vroeg me haar klas te vertellen hoe je via een eenmansprotest de politiek kon beïnvloeden. Daarna wilde de hele klas met me op de foto.
Tegelijkertijd werden overal op het internet foto’s geplaatst door mensen die zich solidair toonden met #ZORGOMDEZORG. Confronterende foto’s:
Jan Spierings, a.k.a. Rutte's Melkkoe :-)

Jan Spierings, a.k.a. Rutte’s Melkkoe 🙂

En foto’s met een knipoog:
Terug naar de Bossen - met Jan Troost.

Terug naar de Bossen – met Jan Troost.

Na een kopje koffie bij Dudok, de vergeefse vraag aan Fred Teeven (die daar binnen kwam lopen) om een foto te maken en een radio interview met RTV Noord-Holland ging ik rond lunchtijd opnieuw op het Binnenhof staan.
Henk Krol kwam langs en hij was méér dan bereid om met mij op de foto te poseren. Hij zette de foto die middag op Twitter:
Henk Krol van 50 Plus.

Henk Krol van 50 Plus.

Bas van ’t Woud van de VVD wilde echter *geen* foto nemen toen ik hem dat vroeg – hij gebaarde naar zijn telefoon en liep snel naar binnen.
Een schril contrast met Ronald van Raak van de SP. Die fotografeerde mij meteen en wenste me veel succes met de actie.
Wat er meteen daarna gebeurde was, op zijn minst, een beetje vreemd: uit het gebouw van de Tweede Kamer kwam een man in beveiligingsoutfit en hij vroeg me of ik wist dat ik niet op het Binnenhof mocht demonstreren. Ik antwoordde dat ik volgens de wet niet bezig was met een demonstratie en dat ik als eenmansprotestvoerder viel onder de Vrijheid van Meningsuiting. Daarvoor had ik geen toestemming van de Gemeente nodig, zolang ik me op een openbare plek bevond en de openbare orde niet verstoorde. Daarbij, zei ik, was ik aan het wachten op Renske Leijten van de SP, want zij had aangegeven dat ze me wilde ontmoeten zodra ze tijd had.
De beveiliger wist duidelijk niet wat hij daarmee aanmoest en zei dat hij nog even binnen ging overleggen met collega’s. Maar al gauw was hij weer terug en sommeerde hij me het Binnenhof te verlaten en naar Het Plein, bij de hoofduitgang van de Tweede Kamer te gaan. Daar mocht ik wèl demonstreren.
Na een kwaad Twitterbericht waarin ik Renske Leijten en alle Twitteraars vertelde wat er was gebeurd ging ik op Het Plein staan. En wie kwam daar de hoofduitgang uit? Opnieuw diezelfde Ronald van Raak! Meteen vertelde ik wat er op het Binnenhof was gebeurd en hij vond dat, net als ik, heel vreemd. Hij vroeg me om een e-mail naar hem te sturen met mijn verhaal, dan zou hij gaan nakijken hoe het zat.
Even voor de goede orde: Ronald van Raak is woordvoerder binnenlandse zaken van de SP. Dat ik uitgerekend hem tegenkom vlak voor, en vlak na dit voorval, kan je gerust zien als een geschenk uit de Hemel.
Ook Karen Gerbrands van de PVV, die daarna aan kwam lopen, vond dat ik ten onrechte van het Binnenhof was weggestuurd. Zij liet haar solidariteit met #ZORGOMDEZORG zien door deze foto van me te maken:
Foto gemaakt door Karen Gerbrands van de PVV.

Foto gemaakt door Karen Gerbrands van de PVV.

Op Twitter is er veel commotie ontstaan over dit voorval en het laatste woord is hierover nog niet gezegd. Intussen hebben Ronald van Raak en ik e-mailcontact. Hij is aan het uitzoeken wat er aan de hand is. Ik wacht in spanning af wat daaruit gaat komen…
Door de voorvallen op Rotterdam CS en het Binnenhof is, mijns inziens, de indruk gewekt dat wij, chronisch zieken en gehandicapten in Nederland niet in de Openbare Ruimte mogen protesteren. Zelfs niet als enkelingen in een eenmansprotest! Het lijkt er sterk op dat de wet en de praktijk ieder hun eigen leven lijden. Dat is niets nieuws, maar desondanks een slechte zaak.
Gisteren, nog geen vijf minuten na het einde van de technische briefing en de hoorzitting over het PGB-debacle ging het brandalarm af in het Tweede Kamergebouw. Een oefening? Een technische storing? Ik weet het niet. Maar ik vond het, in deze barre tijden van het #pgbalarm wel erg symbolisch.
Met strijdbare groet,
Marion Altena.
P.S.: Heel hartelijk dank aan Twittergenoot Plesman (@APANO55), die naar Den Haag kwam om mij een hart onder de riem te steken. Hij maakte deze foto van mij en Justus, een prachtkerel die we op straat tegenkwamen:
Foto van Plesman (@APANO55 op Twitter).

Foto van Plesman (@APANO55 op Twitter).


VERKORTE UITLEG voor DEELNEMERS #ZORGOMDEZORG, woensdag 27 mei.

VANDAAG… OP WOENSDAG 27 MEI GAAN WE DEMONSTREREN VOOR MENSWAARDIGE ZORG! DOE MEE als de zorg je aan het hart gaat.

DEELNEMEN AAN DE DEMONSTRATIE kan op twee manieren:

A – DE STRAAT OP:

1) Schrijf de onderstaande actietekst in GROTE en duidelijk leesbare letters op een stuk karton of spandoek:

———————————————————————————————————————————————————–

FOTOGRAFEER MIJ,

 zet me op Twitter, Facebook, Pinterest, ect.

en vermeld daarbij

#ZORGOMDEZORG

LANDELIJKE ACTIE

VOOR MENSWAARDIGE ZORG

 ———————————————————————————————————————————————————–

2) Ga vandaag, woensdag 27 mei op een drukke, openbare plek in je dorp of stad staan en houd de actietekst goed zichtbaar voor je. Dat ziet er dan zo uit:

Fotografeer Mij! #zorgomdezorg

3) Laat voorbijgangers een foto van je maken en vraag ze om die foto – met vermelding van #zorgomdezorg – op hun eigen social media te zetten. En als je durft: vraag de voorbijganger een filmpje van je op te nemen met jouw statement of waarin je een opbouwende tip of een constructief advies geeft over hoe de overheid de zorg beter kan maken!

Het tijdstip en de duur van je protestactie bepaal je helemaal zelf. Zolang je het maar op woensdag de 27ste doet. Zo overspoelen we op één en dezelfde dag alle social media met #zorgomdezorg.

———————————————————————————————————————————————————–

B – NIET DE STRAAT OP, TOCH MEEDOEN – voor als je vanuit huis of kantoor wilt demonstreren:

1) Schrijf deze tekst op een stuk karton of print het uit op een A4-tje:

———————————————————————————————————————————————————–

 IEDER MENS IS

ZORG WAARDIG

#ZORGOMDEZORG

 ———————————————————————————————————————————————————–

2) Maak vervolgens een selfie (of laat je fotograferen), plaats de foto op social media (Twitter, Facebook, LinkedIn, Instagram, Pinterest, etc.) en vermeld daarbij #ZORGOMDEZORG, zodat iedereen jouw foto via de term #ZORGOMDEZORG kan vinden. (En als je durft neem je een filmpje op met jouw constructieve, opbouwende zorgtip voor de Overheid.)

Dat komt er dan ongeveer zo uit te zien:

Ieder Mens is Zorg Waardig. #zorgomdezorg

En mocht je een ‘bad hair day’ hebben of blijf je liever onherkenbaar, dan doe je het zo:

Ieder Mens (foto anoniem). #zorgomdezorg

 

 

Om deze actie door te laten dringen tot heel Nederland hebben we JOUW DEELNAME, in welke vorm dan ook, hard nodig. WACHT DUS NIET AF, MAAR DOE MEE op de manier die bij jou past.

N.B.: VOOR DEZE ACTIE HOEF JE JE NIET VAN TE VOREN AAN TE MELDEN, dus je kunt zelfs op het laatste moment nog besluiten mee te doen.

VEEL SUCCES!