Schrijven, storytelling en fotografie

Hoe de hashtag #pgbalarm mij ‘anders’ leerde schrijven.

Sorrowful Witness

‘Anders’ schrijven kan op veel manieren. Zodra je maar even buiten de gebaande paden om weet te denken, kom je vanzelf op nieuwe, bruikbare ideeën om je schrijftalent in te zetten. Maar sommige ontdekkingen in dit kader hebben toch iets *extra bijzonders*.

Afgelopen vrijdag was ik bezig met het schrijven van mijn nieuwe roman en keek ik, tussen de bedrijven door, even op Twitter. Mijn oog viel op de hashtag #pgbalarm. Een onderwerp dat mij aanspreekt omdat ik een van de vele duizenden mensen ben die via een Persoons Gebonden Budget een huishoudelijke hulp heb. Deze huishoudelijke hulp maakt mijn huis schoon omdat ik dat (o.a.) i.v.m. spierreuma niet zelf kan. Door haastige politieke besluiten en de daaruit voortvloeiende bestuurlijke chaos bij de SVB (de uitbetalende instantie) krijgt mijn hulp al sinds half december geen salaris gestort. En met haar 15.000 andere zorgverleners. Als mijn huis een maand lang niet schoongemaakt wordt is dat rot, maar ik overleef dat wel. Een PGB wordt echter ook gebruikt om (para-)medische zorg aan huis in te kopen. En als die zorg wegvalt, ontstaan er gevaarlijke situaties.

Vandaar dat mensen begonnen te protesteren. Online. En daar sloot ik me bij aan. Want ik herinnerde me maar al te goed de vele telefoontjes van afgelopen week die ik voerde met al die elkaar tegensprekende SVB-medewerkers.
We werden fanatiek. En toen onze hashtag #pgbalarm op nummer één van de lijst met trending Twitter-onderwerpen kwam werden we bloedfanatiek.

Als je zoveel aan het tweeten bent raak je in een soort flow. Waarbij je je verlegenheid verliest. Waarbij je je laat stimuleren door de velen die je re-tweeten. En waarbij je met de minuut creatiever wordt in het doeltreffend overbrengen van je boodschap. Een boodschap die op Twitter uit niet meer dan 140 tekens mag bestaan.

Ik keek op de klok. Het was al na twaalven. Een dag later keek ik opnieuw op de klok. Het was al ver in de middag. En op zondag vloog de tijd mogelijk nog sneller voorbij dan de dagen daarvoor.

Met een schuin oog keek ik naar het geminimaliseerde Word-icoon in de system tray van mijn beeldscherm. ‘Onder Levenden’, de roman die ik aan het schrijven ben, lonkte. Maar ik kwam er eenvoudigweg niet aan toe door al die Twitter-drukte. En dat terwijl ik uitgerekend afgelopen week een app had geïnstalleerd die je in staat stelt om Twitter voor een paar geplande uren ontoegankelijk te maken. En app die ik met slechts een paar muisklikken in werking kon stellen…

Dit keer werkte deze voor velen bekende tweestrijd tussen ‘social media’ en ‘het echte werken’ echter anders uit dan daarvoor. Want ineens besefte ik dat ik door die paar dagen intensief Twitteren een heleboel aan het leren was over het ‘zo compact en doelmatig mogelijk formuleren van je boodschap’. En dat ik die vaardigheid prima kon gebruiken tijdens het schrijven van mijn roman (vooral bij het werken aan dialogen).

De Twitteractie van afgelopen weekend is voor mij geen aanleiding om nu de hele dag door te blijven tweeten. Want het schrijven van mijn roman gaat door. Maar ik ben blij verrast door de manier waarop social media onverwacht heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van mijn schrijverschap.

Je kunt dus ‘anders’ leren schrijven door heel andere manieren van schrijven dan je van te voren zou denken!
Zolang je het maar, met mate, toelaat.

Saillant detail: hieronder kan je lezen wat het effect was van dit intensieve weekendje Twitteren.

————————————————————————————————————-

WIJ HEBBEN GESCHIEDENIS GESCHREVEN.

Met WIJ bedoel ik mijzelf en een onbekend, maar aanzienlijk aantal Twitteraars. Wij hebben het afgelopen weekend namelijk de eerste heuse *online protestactie* van Nederland gehouden, waar meerdere miljoenen getuige van waren en, niet geheel onbelangrijk, waar deze week een direct resultaat van in politiek Den Haag te zien zal zijn!

Het is ons namelijk gelukt: na bijna twee etmalen de klok rond te hebben getwitterd over het onderwerp ‪#‎pgbalarm‬ komt eindelijk het zo lang door VVD en PvdA tegengehouden Kamerdebat over de bestuurlijke chaos rondom de uitbetaling van Persoons Gebonden Budgetten.

Misschien, wellicht, mogelijkerwijs wordt degene die mijn huis schoonmaakt dus eindelijk binnenkort betaald voor haar werk.
En héél misschien komt er weer hulp voor die alleenstaande moeder die 24 uur per dag achter haar doodzieke zoon aan rent om infuuspompen in de gaten te houden en die tegelijkertijd haar andere vier kinderen moet opvoeden.
En wellicht komt er licht aan het eind van de tunnel voor die aan zware reuma lijdende, aan bed gebonden jonge vrouw, die echt niet zelf even de stofzuiger ter hand kan nemen. Zelfs niet voor die ene keer wanneer haar verzorger niet kan komen omdat ze elders het geld voor haar huur moet zien te verdienen.

Het komt dus, hopelijk, binnen een paar dagen goed. En hoeven mensen niet zelf hun zorgverleners vooruit te betalen. Uit hun AOW. Of WAO. Of met geleend geld.

Daarom ben ik dus TROTS. Want wij, pgb-houders, zorgverleners en sympathisanten hebben dit weekend samen geschiedenis geschreven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.