Schrijven, storytelling en fotografie

Recht op een verhaal!

‘k Ben aan het bijkomen… van een wel héél bijzonder avondje research in Den Haag. ‪#‎amwriting‬

Al een paar weken stond de afspraak in mijn agenda: ik zou een ontmoeting hebben met een rechtenexpert (jurist) die veel van het Franse strafrecht weet. Daarbij zou aanwezig zijn, op eigen verzoek, de hoogleraar strafrecht die mij met betreffende jurist in contact had gebracht.
De bedoeling was dat ik een aantal vragen zou stellen over boven genoemd onderwerp. Een interview dus, over een zeker expertisegebied.
Doe ik wel vaker.

Toch heb ik weinig zulke enthousiaste mensen gezien als deze twee heren. Om te beginnen schetste de jurist de sfeer van de Franse rechtstaat in het tijdsvak waar ik over ga schrijven. Dat deed hij zó beeldend, dat ik het niet kon laten hem een paar keer te onderbreken met opmerkingen als: ‘Dát kan ik goed gebruiken!’ en ‘Hé, dat lost meteen het probleem op dat ik met die-en-die scène heb!’

Maar het opmerkelijke was dat hetzelfde ook andersom gebeurde: terwijl ik vertelde waar ik naartoe wilde met mijn verhaal kwam hij telkens met geweldige, uiterst bruikbare ideeën, bevestigd door de hoogleraar.
Op een gegeven moment voelde dit interview meer als een brainstormsessie – een brainstorm voor een doel dat zowaar gemeenschappelijk leek te worden: we waren samen een verhaal aan het creëren dat de lezer ‘onder de huid zou kruipen.’

En toen de avond over was en ik me vlak voor ons afscheid in stilte afvroeg hoe ik zo duidelijk mogelijk kon maken dat ik hem erg dankbaar was, zei de jurist tegen mij: ‘Heel hartelijk bedankt!’

Wat een vreemde gewaarwording: een schrijfster en twee rechtenexperts, mensen uit twee werelden die in feite niets met elkaar te maken hebben. Toch vonden we een moment van connectie.

Maar vraag is: wat was dan die connectie?

Ik gaf de hoogleraar een lift terug naar huis.
En midden op de donkere A13 kwam hij met het antwoord:
Een ieder van ons drieën is afhankelijk van verhalen. In de rechtbank kan je je werk niet doen zonder het ‘verhaal’ van verdachte en slachtoffer te horen.

En ik… nou ja, als schrijfster hoop ik ooit iets eetbaars te kunnen kopen van mijn verhalen. Al is het maar ‘water en droog brood’.

Vrouwe Justitia

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.