Schrijven, storytelling en fotografie

Een niet zo fatale opera in Praag…

Praag, 4 juli 2014.

Ze was overal in de stad te zien, deze week. Een vrouw in gala kledij, met opgestoken haar, die je vanaf de aankondigingsposters met een hooghartige maar ook ietwat droeve blik aankeek. La Traviata, de opera over ‘de dolende vrouw’, zou naar Praag komen!

Op woensdag 3 juli zou de prestigieuze Smetana Zaal van het Gemeenschapshuis zich vullen met mannen en vrouwen op hun mooist, sommigen gekomen uit zakelijke of relationele plichtsbetrachting, anderen met een houding die een oprechte, afwachtende opwinding verried.

Vanaf de eerste dag dat ik van deze voorstelling wist had ik mezelf verteld dat dit niets voor mij was. Te ‘sjiek’. En bovendien: vast veel te duur.

Maar toch… toen ik rond het middaguur op die woensdag in de buurt van het Gemeenschapshuis was kon ik het niet laten om er even naartoe te lopen en naar de prijs en beschikbaarheid van kaartjes te vragen.

Natuurlijk waren de goedkoopste kaartjes nèt even slikken. En de enkele plaatsen die er nog waren raakten gauw verkocht, die paar uur voor de voorstelling, waardoor de prijzen razendsnel omhoog schoten. Dus haalde ik mijn schouders op en hervatte ik mijn toeristische dag, met koffie, een wandeling en een paar uur lui doen in mijn hotel.

Rond kwart over zes in de namiddag werd het tijd om na te denken over waar ik zou gaan eten. En vraag me niet waarom, maar ineens had ik enorme haast om naar het Gemeenschapshuis te komen. Want, had ik me bedacht: stel dat ze werkten met onverwacht betaalbare last-minute kansen? En mocht het me alsnog niet lukken om binnen te komen, dan kon ik gewoon gaan eten in het restaurant aldaar. Toch?

De spanning in de rij voor de kassa was voelbaar. Er waren velen met dezelfde gedachten als ik en geen van ons wist waarmee de kassajuffrouw zou komen en of dat financieel haalbaar was. Ikzelf had al een maximum in mijn hoofd: de prijs van het allergoedkoopste kaartje. Waanzin, zei een stemmetje van binnen. Maar ik luisterde niet en deed een schietgebedje naar Boven.

Er was een vrouw van middelbare leeftijd met een smekende blik en twee kaartjes in haar hand. Ze wilde ze kwijt en haar ogen speurde langs mij en andere wachtenden. Het was een kwartier voor de aanvang van de voorstelling en omdat ik vreesde dat de kassa niet zou helpen vroeg ik haar naar de prijs van één van haar toegangsbewijzen. Maar zij wilde van beide kaartjes af, niet van een enkele.

Al gauw stond er opnieuw zo iemand. Een rijzige gestalte van het mannelijk geslacht, zijn zwarte haar zwierig achterover gekamd. Vragend hield hij een kaartje omhoog en in een fractie van een seconde reageerde ik met een opgestoken hand. In mijn beste Tsjechisch vroeg ik hoeveel zijn kaartje moest kosten en in de eerste instantie reageerde hij nogal vaag. Hij had geen prijs in zijn hoofd, zei hij, en elk aannemelijk bod was welkom. Zonder dit echt te snappen noemde ik brutaal een bedrag dat twee keer zo laag was als het goedkoopste toegangsbewijs. En tot mijn verbazing zei hij onmiddellijk: “Akkoord.”

En daar stond ik toen, zomaar ineens in het bezit van een kaartje voor La Traviata ‘live’. Voor het allereerst in mijn leven!

Terwijl we beiden de concertzaal binnenliepen vroeg ik de man: “Geen tijd meer om naar de voorstelling te gaan?”                                                                                                                    Zijn antwoord: “Ik zing vanavond. Ik heb de rol van de Markies d’Obigny.”

En vanaf een van de meest prominente plaatsen in de Smetana Zaal van het Gemeenschapshuis heb ik die avond zijn donkere stem en in smoking gestoken representatieve karakter met soms open vallende mond zitten bewonderen. Ivo Hrachovec heet hij, een van de meest gevierde Tsjechische bas/baritons.

En hij en zijn collega’s (vooral Dinara Alieva – Violetta en Francesco Demuro – Alfredo) hebben een uitvoering gegeven van deze opera, die me soms letterlijk tranen in mijn ogen bezorgden.

Na de voorstelling zat ik in het restaurant van het Gemeenschapshuis, te genieten van mijn verlate avondeten en in het kinderlijk trotse bezit van Ivo’s e-mailadres en website, die hij op een kladje voor me had opgeschreven. Je weet maar nooit hoe een (zakelijk) balletje kan rollen…

P.S.: en voor de ware opera-liefhebbers onder ons: er ìs leven na Netrebko en Villazon!

© Marion Altena 2014

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s